نمی دانم کجا خواهم رفت

به دیدار که؟

نمی دانم آیا حتی واقعا طی خواهم شد

در جریان رفتن ها

نمی دانم معمای نگاهم را خواهم فهمید

و خواهد خواند آهنگ کلماتم را

ز روی رخساره ی افکارم؟

نمی دانم باز خواهد چرخید این زبان

و خواهم گفت که دیدن را می خواهم

نمی دانم که آیا او مرگِ مرا تصور خواهد کرد

و دلش تا به کی مغرور و بی خیال

خواهد ماند؟

نمی دانم دوستت دارم باز تکرار خواهد شد

یا نه باز روی هم تلنبار خواهند شد این حرف ها

آیا سراغ من خواهد آمد

و بازگشت او شادی می آورد بر من

نمی دانم آیا من هنوز می خواهم که بگویم

دوستت دارم؟

وقتی بیام کنارت

بعد یه سلام آروم

خیلی گرم دستاتو می گیرم

توی نگاهت اگه باشم

واست جون میدم، می میرم!

میام کنارت، زیر سایت می شینم

تو آئینه ی آسمون

هر دو تامونو می بینم

داغ میشم از عشقت و از احساسم

واسه رسیدن اون لحظه

خیلی وقتِ که دلواپسم!

مهربون و با عشق لب هاتو می بوسم گرم

من سنگِ سنگم

تو آغوشت می شم نرم

لب هاتو می گیرم با لب هام

پرواز می کنیم تا اوج

تو خلوت قلب من

فقط تو می یای و میری مثل موج!

وای اگه لحظه ی دیدنت برسه

وای اگه باز تو فکر تو بزنم پرسه

وای اگه باز ببینمت

از باغ بهشت بچینمت

وای اگه باز آروم بشم

برای تو شروع بشم

برای تو تموم بشم

وای اگه باز بشم شاد ترین دختر روی زمین

داد بزنم بگم خدا

فقط اینو می خوام همین!

وای اگه چشمام، چشماتو به آغوش بکشه

وای اگه عطر تنت، باز منو بُکُشه

وای اگه خوابای من تعبیر بشن

تموم غم ها از سینم، پاشن برن

وای اگه احساس من دوباره سر بگیره

وای اگه غم طاقت نیاره، بمیره

وای اگه این عشق من به ثمر برسه

چه بهشتی میشه مگه نه؟

اگه احساس من هدر نره!!!

می خوام بیام به دیدنت

بیام تا باز عاشق بشم

بیام و از چشمات

یه طرح دیگه بکشم

می خوام بیام نگاه کنی

فدات بشم

بخندی، صدام کنی

صدات بشم!

می خوام بیام با دیدنت

تموم گریه ها رو پس بزنم

داد بزنم

اونی که عاشقته، فقط منم!

می خوام بیام با دستات

التیام بدی زخم منو

عاشقونه بخندونیم

تموم کنی اخم و تَخم منو

می خوام بیام تو هوای تو

یه دل سیر بکشم نفس

سر بزارم رو شونه هات

خط خطی شده شنبه پنجم دی 1388ساعت 1به دست پرنده پوش رنگین کمان | |