بــے حوصله‌ اے ... !

آس مان روے سرت سنگینے مے کند ...

دهانت تلخ است و دست هاایت پر از زمستـان!

پاهاایت مثل صخره سخت شده‌اند ...

از پنجره بـ ِه بیرون نگاه مے‌کنے، بـ ِه درختـاان روبرو خیره مے‌شوے!

حرف هاایت را مچااله مے‌کنے و روے گـَرده‌ِ ے بـااد مے‌اندازے

دلت بـ ِه حال خودت مے سوزد!!!

تو تنهاایـے ...

کسے بـا تو حرف نمے‌‌ زند ...

کسے زنگِ در خانه‌ات را بـ ِه صدا در نمے‌آورد

چلچله‌اے در محدوده‌ے صداے تو پر نمے کشد

در حسرت آن عطر گمشده‌ چـ ِه شب ها کـ ِه خواابت نبرده است!!!

اما روے تپه صبح جایے برااے تو نیست ...

کسے بـ ِه تو سلام نمے‌کند، کسے بـ ِه تو شب بخیر نمے‌گوید!

روزهاایت کـــ ـــ .. . ــــــِ ـش آمده‌اند ...

درست مثل دست هایت کـ ِه بـا درّه‌هاے مه آلود مــُماس شده‌اند

مه تمام تنت را گرفته است، کسے تو را نمے‌‌بیند!

بـ ِه دیوارهاا دل بسته‌اے !!!

قطعه‌اے از رودخانه را در تنگے کوچک حبس کرده‌اای بـا دو مااهے قرمز

و قسمتے از مزرعه گندم را در یک بشقاب جا داده‌اے تـا شاید گلے بـ ِه سرت بزنند!!!

مااهے ها مے چرخند و روز مے‌شود

مااهے ها مے چرخند و شب مے‌شود .....

اما بهار بـ ِه سراغ تو نمے‌آید و از کناار خانه ات رد مے‌شود

مااهے هاے تنگ، موج را نمے شنااسند

و گندم هاے بشقاب، قاامتے برای ایستـادن ندارند!

کمے از خودت فاصله بگیر ...

لبخندت را از درون صندوقچه بیرون بیـااور!!!

کنار دلت بنشین!

وقتے نسیم، نارنج ها را بـ ِه حرف مے‌گیرد، کلمه هاا را ازخودت دور کن!

بگذار بـاران گریه بر دامنه‌هااے روح تو ببـارد!

تو دیروز خوب بودے، یـاادت هست؟

کفش هاے بـازیگوش تو یک لحظه آرام نداشتند

جیب هاایت پر از نخودچے و خنده بود

دفتر مشق تو بوے آب مے داد، بوے نان، بوے بیست ...

اندوهے در کوهپاایه هاے احساس تو پرسه نمے‌زد

چرا زمستـان در دهلیز دلت رخنه کرده؟

چرا پشت پرچین پاییز پنهاان شدے؟

چرا بـ ِه آیینه صمیمے نشدے؟!!

پلک هاایت را شانه بزن، هنوز وقت هست ...

مے‌توانے یک بـاار دیگر بهار را ببینے

بگذار بنفشه ها و یـاسمن ها دورت را بگیرند

بگذار صداے قناارے ها روے تنهاایــے تو ببـارد

بهار آمده است. دلت را آب و جارو کن!

یقین دارم، این بـار بـ ِه خانه‌ات مے آید و تو مثل گیلاس ها زیبـاا مے‌شوے!!!